san,ki ve mi

hey!
faile fiili biçen kader!
niçini tüketim sırf cehennem olmayım diye
ısrarım da yanıldım belki
ama olsun
geride bi sevgili, bi de O’nu bıraktım
…
sevgilim,
saralı kentlerdir boğazıma çalınan
ruhuma iştiyak öpülmemiş gözlerin
alışılmışın dışındadır yaşamak
hangi sokağına ayak basarsan bas
sonu hep yüksek duvarlara çıkar
ve kirlenmişlikte hüznüm, şimdi
kapalı gişe oynar
sen bahar papatyalarında sayarken sevgi ve lim
“seviyor, sevmiyor,seviyor, sevmiyor,sev!”
ben sınıfta kalıyordum koridora aşiyan
ah keşke bütün dünya duyabilse
cüneydiyye’de büte kalmış aklımı yitirdiğimi
lâ min şey miyimdir şimdi ben?
bedrakâm ol seyr-ü müptelâm
bana bunu gerek imdi
tut ellerimden
tut ki, siddharta’dan düş karanlığa
yoksa dayanamaz küçük yüreğim
bu büyük aydınlığa
sonra ki,kopar içimde bir vâveylâ
sen susarsın da tanem
ben susamam…
….
ah Rabbim!
nasıl bir şükür gerek ki sana
soluk alamıyorum hecelerinden
nasıl büyük bir tezattır?
yaşayamıyorum
zihnimde kan açıkları
attığım yorgun kulaçlardır sana dair
sana dair her ne varsa
saklıdır bu tozlu kentle birlikte
hayır!
bu hiç de iyi bir anı değil geçmişimde
zaten geçmişimdir,hem çok geç
devşirdiğim hiçbir cümleyi tam sunamadım sana
her defasında öğeleri eksik kaldı tanrım
lâ ve kin ortak oldular
suçumu örttüler,yalnız
yalnız senin için nakaratı geçtim ezgide
ve sızılarım,uykusuzluklarım
ve kördüğümler biriktirdim sana açılacak
şimdi bu şiir bitmeden ölmem
ölmem işte,çünkü
değiştim ben…

9 Ekim 2009 Cuma